Pochodzenie rasy

Presa Canario jest rasą bardzo starą, od niedawna jednakże znaną pod nazwą Dogo Canario - w Polsce również jako Pies Kanaryjski. Sporo informacji na temat tej rasy można znaleźć w dokumentach historycznych wydanych po XIV wieku. Pierwotna Presa była rezultatem krzyżowania Bardino lub Majorero z wysp Fuerteventura z psami przywiezionymi z kontynentu. Niesamowity temperament jest spuścizną po Bardino, prahiszpańskim, ciężko pracującym i agresywnym psie pomagającym przy wypasie bydła. Pies ten był bardzo rozpowszechniony na wyspach. Rezultatem tych krzyżowań jest: czarna maska, pręgowane lub płowe umaszczenie i białe znaczenia. Zakłada się, że przodkowie Presa Canario zostali sprowadzeni przez konkwistadorów i hiszpańskich kolonialistów. Z upływem czasu, pozostając w całkowitej izolacji, psy te stały się oddzielna rasą. Jedna z hipotez zakłada, że osobniki napływowe były krzyżowane z psami zamieszkującymi od dawna wyspy. Uważa się też, że na uformowanie Dogo Canario miały wpływ molosy pochodzące z Wysp Brytyjskich i Kuby. Pewne jest, że psy o pokaźnych rozmiarach i wybitnym temperamencie były od dawna używane na Wyspach Kanaryjskich do strzeżenia farm bydła, dobytku ludzkiego i polowania na gruba zwierzynę. Ten masywny i nie znający strachu czworonóg padł, niestety jak to w życiu bywa, ofiarą hazardu ludzkiego i był do połowy XX wieku używany do walk psów, będących ulubioną zabawą tubylców. Oficjalny zakaz prowadzenia walk doprowadził do prawie całkowitego zaniku pogłowia tej pięknej rasy. Na szczęście niepowtarzalne cechy psychiczne, imponujący wygląd, a także łatwość przystosowania się do życia w różnych warunkach, zjednały jego przedstawicielom wielu miłośników i już w latach siedemdziesiątych XX-go wieku rozpoczęto prace nad odtworzeniem rasy. W 1982 roku, grupa hodowców z Teneryfy, pracujących nad rekonstrukcją rasy, powołała do życia pierwszy klub rasy. Efektem ich pracy była prezentacja Dogo Canario w 1985 roku, w czasie dwóch wystaw: Narodowej na Teneryfie i Międzynarodowej w Las Palmas. Na oficjalną prezentację Dogo Canario wszyscy jej miłośnicy musieli poczekać do listopada 1987 roku. Od tego momentu rozpoczęto pracę nad przygotowaniem standardu, który oficjalnie zaprezentowano 24 stycznia 1989 roku. W tym samym czasie Hiszpański Związek Kynologiczny podjął starania o oficjalne uznanie rasy przez FCI. Obecny standard Dogo Canario został zatwierdzony przez FCI 3 czerwca 2001 roku

Wzorzec rasy

Nazwa: Perro de Presa Canario (w jęz. hiszpańskim), Dogo Canario
Synonim: Perro Basto i Verdino dla psów o umaszczeniu pręgowanym.

FCI STANDARD #346:  Dogo Canario, Canarian Dog

POCHODZENIE: Hiszpania 

PRZEZNACZENIE: Pies stróżujący i pasterski

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2

Sekcja 2.1: Molosy – Typ: Dogowate

Pies średnich rozmiarów, eumetryczny, o prostym profilu i proporcjonalnym wyglądzie, którego tułów jest dłuższy od wysokości w kłębie. U suk ta cecha jest bardziej zaznaczona. Zęby mocne o szerokiej bazie osadzone blisko siebie w dobrze rozwiniętej żuchwie. Zęby i zgryz są bardzo ważne w budowie tej rasy. Zgryz nożycowy jest najbardziej pożądany, przodozgryz jest akceptowany do 3 mm, kiedy dolne zęby dotykają górnych. Zgryz cęgowy jest tolerowany, ale nie pożądany (słabszy chwyt, szybkie ścieranie). Odległość miedzy kłami ma być jak największa, lecz nie mogą wystawać na zewnątrz. Głowa masywna o aspekcie kwadratowym i szerokiej czaszce. Górne wargi pokrywają dolne z pewną wiotkością. Błony śluzowe koloru czarnego. Szyja cylindryczna mocno umięśniona i pokryta grubą, wiszącą, elastyczną skórą. Lekko zarysowany drugi podbródek. Grzbiet prosty wznoszący się w kierunku zadu. Szeroko osadzony ogon. Oczy w kolorze kasztanowym, średniej wielkości, uszy wysoko osadzone. Pierś szeroka i obszerna. Brzuch średnio zebrany. Kończyny prostopadłe, umięśnione, słabo kontowane.

Aspekty brane pod uwagę przez sędziów

Ważne proporcje	Stosunek długości czaszki do długości pyska równy 6:4, długoś tułowia jest równa wysokości w kłębie plus 10%. Obwód klatki piersiowej równy wysokości w kłębie plus 25%.

Głowa	Typ krótkogłowy o tendencji sześcianu. Piramidalny kloc szeroki u nasady. Obniżenie czołowo-nosowe nie jest nagle, ale jest wyraźnie zaznaczone.

Obszar czaszkowy	Łuki kości jarzmowej wyraźnie zaznaczone z dobrze rozwiniętymi mięśniami skroniowymi. Obniżenie pomiędzy zatokami czołowymi zaznaczone, grzebień potyliczna słabo zaznaczona.

Obszar twarzowy

Trufla, nos szeroki spigmentowany na czarno, dziurki szeroko otwarte. Wargi średnio grube i mięsiste. Górna lekko zwisająca i w swoim połączeniu, widziana z przodu tworzy odwróconą literę "V". Kąciki warg są zawsze delikatnie wywinięte na zewnątrz. Błony śluzowe są koloru ciemnego, chociaż może pojawić się ton różowawy, jednakże ciemny jest kolorem pożądanym. Podniebienie z wyraźnym żłobkowaniem w odcieniu różowym. Bardzo dobrze zaznaczona zmarszczka policzkowa.

Lekko zaokrąglone o szerokim rozstawieniu. Powieki pigmentowane na czarno. Kolor oscyluje pomiędzy średnim a ciemnym brązem w zależności od umaszczenia.

Wiszące, gdy są całe o nagłym zrywie, średniej wielkości i wysokim osadzeniu. Zwijają się na ogół w różę. Jeżeli są kopiowane to stoją wprost lub półwyprostowane prezentując trójkątny kształt.

Szczęki	Zęby mocne, dobrze osadzone. Generalnie - dopasowane. Delikatny przodozgryz i prognatyzm dopuszczalny. Jest to spuścizna po przodkach. Zgryz typowy dla psów molosowatych. Brak zębów przedtrzonowych nie jest wadą. Dla dobrego funkcjonowania psa mają ogromne znaczenie: kły i siekacze, które powinny być proste i ułożone w jednej linii.

Szeroka i bardzo rozległa. Widziana od przodu powinna sięgać łokcia. Głębokość klatki to 50% wysokości w kłębie. Żebra w kształcie ładnych łuków o strukturze prawie cylindrycznej.

Kończyny przednie	Prostopadłe o mocnej kości, proste, umięśnione. Od przedramienia do łokcia długości ok. 32cm u psa. Łopatki mocne i mocno umięśnione tak samo jak ramię. Łokcie ani zbytnio nie przylegają do klatki ani nie są otwarte na zewnątrz. Ramię pionowe o mocnej kości. Łapy kocie ze zwartymi palcami i solidnymi pazurami.

Kończyny tylne	Potężne i prostopadłe z profilu i z boku. Udo wydatnie umięśnione. Przegub kolanowy bez zniekształceń. Normalnie brak jest ostróg, jednakże ich obecność może obniżyć ocenę, ale nie stanowi powodu do dyskwalifikacji. Kąty tylne są słabo zaznaczone około 150 stopni. W ruchu nie może krzyżować nóg.

Szyja	Cylindryczna, prosta, masywna i bardzo muskularna. Jest raczej krótka, skóra na jej dolnym brzegu jest luźna, co ma wpływ na tworzenie się drugiego podbródka średniej wielkości. Średnia długość od 18 do 20 cm.

Tułów	Wpisany w prostokąt. Grzbiet stopniowo wzniesiony w kierunku zadu. Zad wyższy od kłębu o 1-1,5 cm. Brzuch lekko zebrany jest przedłużeniem klatki piersiowej. Boki słabo zaznaczone.

Ogon	Wysoko osadzony, giętki u nasady, wysubtelnia się w stronę końca, sięga aż do śródstopia o długości ok.40 cm. W bezruchu można zaobserwować lekkie skrzywienie boczne. W ruchu podnosi ogon jak szablę z czubkiem do przodu bez zawinięcia na końcu.

Szeroki i lekko zaokrąglony, zwarty o lekko opadającej linii. Linia zadu wzniesiona pod katem 20 stopni.

Rytmiczny żywy trucht, lekko kołyszący się na boki, długi posuwisty wymach kończyn. Głowa w ruchu minimalnie powyżej linii grzbietu.

Gruba, mocna, elastyczna, obfitsza na głowie i luźna na szyi, tworząca drugi podbródek.

Krótka na całej powierzchni, na ogół dłuższa na kłębie, gardle i grzebieniu pośladkowym. Bez podszerstka. Zwarta na ogonie. Z wyglądu prosta sztywna, a nawet szorstka. Umaszczenie pręgowane w całej swojej gamie, od ciemnego do szarego bardzo jasnego lub błąd. Płowe w całej gamie łącznie z piaskowym. Dopuszczalne białe znaczenia na łapach i piersi. Pożądana jest redukcja białego. Maska jest zawsze ciemnego koloru, może być słabo zaznaczona lub sięgać aż do oczu.

Według wzorca wysokość powinna oscylować pomiędzy plus minus 4 do 5 cm., ale najbardziej pożądaną wysokością dla samca to 60-68cm. dla suk 55-61cm. przy przekroczeniu tych granic bardzo istotne jest zachowanie ogólnej harmonii całej sylwetki. Przy średnim wzroście Presa ma najbardziej atletyczną sylwetkę, zachowany odpowiedni ruch i ogólne proporcje, co zanika przy zbyt wysokich lub niskich psach. Na wystawach sędzia nigdy nie powinien promować psów wysokich, ponieważ wykorzystując je do reprodukcji nie pozwalamy na poprawne ustalenie cech zapisanych we wzorcu. Masa: psy 50-57kg, suki 40-50kg. Gruba, mocna, elastyczna, obfitsza na głowie i luźna na szyi, tworząca drugi podbródek.

Brak pigmentu nosa, zad niższy od kłębu, osobniki niższe lub wyższe od wzorca, tyłozgryz, przodozgryz powyżej 4mm, oczy niebieskie lub dwukolorowe, zbyt duże podkasanie brzucha, wnętrostwo, białe plamy powyzej20% powierzchni, agresja lub tchórzostwo, całkowity brak maski.

Kwadratowa sylwetka, maska powyżej oczu, trójkątna wąska głowa, zbyt małe lub zbyt duże kątowanie kończyn, zbyt lekka sylwetka, zakręcony lub gruby na całej długości ogon, brak przedpiersia, grzbiet łękowaty, zad opadający i ścięty, żebra nie wysklepione, brak zmarszczek na policzkach, jasne oczy, wypukłe lub zbyt głęboko osadzone, przy piaskowym umaszczeniu - czarne zaciągi na łapach, klatce piersiowej, szyi i czaszce.